بیشترحیواناتی که پوست آن ها در صنعت چرم مورد به کارگیری قرار می گیرد، رویش داده میشوند . حیوان ها رشد داده شده، دربرگیرنده حیوانات اهلی نظیر گاو، گوسفند، بز، اسب، خوک و غیره و همچنین، حیوانات وحشی مانند الیگاتورها، مارها، شترمرغ ها و غیره هستند .
حالت حیوانات اهلی: حیوان ها اهلی، معمولاً از دامداری صنعتی می آیند، جایی که حیوانات از بدو به دنیا آمدن از طبیعیترین حقوق و دستمزد خود مانند هوای آزاد، فروغ و روشنایی طبیعی، بودن در کنار خانواده، شیر دادن به فرزندان و تبارک کردن آنها، محبت و شیر مادر، قابلیت و امکان تکان و بازی و غیره محروم می باشند و گونه های شکنجه ها نظیر بریده یا کنده شدن شاخ ها، عقیم شدن سوای بی حسی، کشیده شدن دندان ها، بریده شدن دم و غیره را در معاش کوتاه و پررنج خود تجربه مینمایند . علاوه بر این، محل کشتار این حیوان ها معمولاً از محل رویش آنان فاصلۀ متعددی داراست . این حیوان ها می بایست ساعتها و روز ها در کامیون ها یا این که کشتی ها در گرسنگی، تشنگی، سوز و سرما یا این که گرمای طاقت فرسا رمز نمایند فارغ از آنکه فضای کافی و مناسب برای نشستن یا این که خوابیدن داشته باشند . بیشتر این حیوانات، بیمار، نحیف، زخمی یا این که با استخوان های شکسته به مقصد می رسند و یکسری هم در روش می میرند .
وضعیت حیوان ها وحشی پرورشی: وضعیت حیوان ها وحشی پرورشی برای چرم هم زیاد اسفبار میباشد . این حیوانات از زندگی در اسارت و موقعیت بد پرورشگاه ها فوق العاده سختی می کشند و معمولاً مرگ های زیاد دردناکی را تجربه می کنند .
پرداختن
به جزئیات حالت همۀ حیوان ها قربانی صنعت چرم، خود مطلب یک کتاب است اما در اینجا برای مثال به زندگی و مرگ یک سری از این حیوان ها می پردازیم:
گاوها
کشتار
غیر انسانی در خیابانها در حالی که حیوانات کشته شدن همدیگر را میبینند حیوان ها
در خیابان ها و فارغ از بی حسی و جلوی دیده همدیگر کشته می شوند Photo
credit: PETA هند یک عدد از مطرح ترین ساخت کنندگان چرم در دنیاست و صنعت چرم هند، طمع تبدیل شدن به مطرح ترین تولید کنندۀ پوست در دنیا را داراست . از سال ۱۹۹۹، زمانی پیتا او لین فیلم مستند از شرایط اسفبار گاوها در این مرز و بوم را منتشر کرد، سالها می گذرد اما صنعت چرم برای بهبود موقعیت این حیوانات کوچکترین قدمی بر نداشته می باشد . گاوهای هند هم مثل حیوانات پرورشی در هر جای دیگر عالم پس از عمری استثمار شدن به عنوان حیوان ها عمل و ماشین های تولید شیر، خسته و فرسوده از کشتارگاه ها راز در می آورند . چرم این حیوانات، یک محصول جانبی نمی باشد . در واقع، در هند فروش چرم این حیوان ها نسبت به فروش گوشت آن ها سود بیشتری داراست . برای انتقال گاوها به کشتارگاه، طنابها را از ترک دماغ حیوانات رد می کنند و آن ها را به هم می بندند . این فعالیت سبب ساز درد فوق العاده شدید و خون ریزی هنگام کشیده شدن طناب ها میشود . کارگران با کشیدن این طناب ها گاوها را ناچار به جلو رفتن می نمایند . معمولاً سفر گاوها به کشتارگاه سفرهایی طاقت فرسا و طولانی از یک استان به استان دیگر و چه بسا کشورهای همسایه نظیر بنگلادش می باشند . فضای حیواناتی که با کامیون منتقل می شوند، آنقدر اندک می باشد که گهگاه شاخ یک حیوان به طور اتفاقی در بدن حیوان دیگر فرو می رود و برخی از حیوان ها در به عبارتی شیوه در نتیجۀ زخم ها می میرند .
بقیۀ حیوانات، نحیف، گرسنه و خسته، با زخم های گشوده و شکستگی های بد به مقصد می رسند . برای جلو راندن گاوها که تروتمیز از شدت ضعفِ ناشی از زخم ها و بیماری ها، خستگی، گرسنگی و تشنگی از هوش میروند یا نمی توانند جنبش کنند، آن ها را مرتب کتک میزنند و به چشم های آنها فلفل یا این که تنباکو می مالند تا از شدت درد مجدد رویه بروند . در کشتارگاه های هند، حیوانات جلوی چشم یکدیگر کشته می شوند .
حالت حیواناتی که به کشورهای مجاور صادر می شوند هم درصورتی که بدتر نباشد، خوبتر نمیباشد مثلاً هر سال ۲ میلیون گاو به صورت غیر مجاز به بنگلادش قاچاق می گردند . چون از حیث هندوها، گاوها حیوان ها مقدس هستند و کشتن آن ها گناه محسوب می شود، گاوها می بایست به صورت مخفیانه و پیاده از بخشها هندو نشین رد شوند و به بنگلادش منتقل شوند . در سال ۱۹۹۹ گزارشی از گاوهایی که بایستی ۱۰۰۰ کیلومتر را پیاده می پیمودند تا به کامیون ها برسند تهیه شد و تمامی را تکان داد . حتی پس از سوار شدن در کامیون ها گاوها می بایست یک مسیر ۲۰۰۰ کیلومتری را فارغ از هوای کافی، آب، طعام و جای مناسب برای نشستن بگذرانند تا به بنگلادش برسند . پس از وصال به مقصد، بیشتر این حیوان ها در خیابانها ذبح می گردند در حالی که گذشته از ذبح شدن، شاهد کشته شدن گاوهای دیگر می باشند . آنها فارغ از بی حسی یا این که گیجی و با درد و هوشیاری بدون نقص کشته میگردند . برای دیدن شرایط این گاوها، این فیلم را ملاحظه کنید .
چرم تودلی
برچسب: جاکارتی و جا کلیدی,
نویسنده: علی پور